¡Viva la vida! 22/06/2010

Hoxe é un día de festa, porque fun escoitar ao Parlamento (que por certo parecen cativos tirando os trastos, peor que no recreo dunha escola…) como votaban a Lei de apoio á muller embarazada. E a verdade por tantas mulleres que teño coñecido con dificultades para seguir adiante co seu embarazo, penso que si, que é un día de festa.

Ademais as cousas son así: hoxé é o día de Tomás Moro, un santo e un xurista, un modelo perfecto de home casado que tentou santificar o traballo e a súa nación. Algo así como un supernumerario fai cando da a cara no seu labor “non por un señor, senón polo Señor”. Ogallá unha nova Canterbury nesta nosa terra. Para Galicia desexo moitos ”Moros” e moitas ”Margaritas”, a súa filla que se non for pola época sería hoxe unha muller da vida pública.

Una numeraria del Opus Dei con alegría 15/02/2010

http://www.marietaquesada.com/
Realmente cómo me gusta ese lema SIEMPRE CON ALEGRÍA! Y ahora que estamso de exámenes más, que para amargados ya están los ceniceros…

NOVENA EN LA CATEDRAL DE SANTIAGO 02/12/2009

31 días para o Xacobeo. Conta o Camiño unha experta do Opus Dei 01/12/2009

Esta información collina da páxina do opus dei galego; verás o enlace a túa dereita ou pincha aquí http://galego.opusdei.org/
E ¿que foi o que me cativou do camiño? É coma unha metáfora do camiño da vida. Ves un reflexo neses poucos días, situacións, etapas, circunstancias que se dan na vida diaria. Pero no camiño tés outro punto de vista porque vas tan só cunha pequena mochila e deixaches atrás toda a “axitación”. Encóntraste falando con Deus sen querer, no contacto coa natureza, a arte, as xentes sinxelas das aldeas e o compañeirismo que te brindan outros peregrinos tan distintos e tan iguais a min mesma. E durante eses longos espazos de soidade e silencio vas confrontando con El tantas cousas… O camiño apréndeche moitas leccións dun xeito gráfico. Son leccións moi sabidas por moi oídas pero non experimentadas. Eu, cada vez, fun traendo comigo novas ensinanzas. Logo está a loita por poñelas en práctica na vida cotiá…
Algo do que busco encherme sempre en cada camiño é aquilo que di san Xosemaría “darse aos demais é de tal eficacia que Deus o premia cunha humildade chea de ledicia”. Un exemplo simpático é como procuras non queixarte ao baixar as costas cunha aguda dor de xeonllos por un derrame para non facer máis pesado o camiño a quen ve tamén as estrelas pero nas costas arriba porque ten o derrame no nocello, como lle pasou a Mónica. Ou como un ciclista canario médico que vén lanzado baixando a costa, ao decatarse de que Eva coxea, empeza a frear e “sobre a marcha” faille unha consulta con diagnose e receita incluída. Ou porque chegas a un albergue dunha aldea onde non hai lugar para comprar a comida —isto agora xa non ocorre tanto— e a albergueira tráeche uns bocatas boísimos de tortilla feita cos ovos das súas galiñas, que de ningunha maneira chos quere cobrar. Cousas así apréndenche a linguaxe do camiño que é o da vida cristiá.

Outro dos meus proxectos para o 2010, ademais de peregrinar desde Francia, é organizar un Camiño de Santiago Internacional Familiar, coa Asociación de Familias Numerosas de Galicia, desde Sarria. ¡¡Están invitadas todas as familias del mundo enteiro!!”

¡Bo Camiño!

Semana Grande en Santiago novena na catedral ás 20.15 30/11/2009

Esta semana a Novena da Inmaculada será na catedral, predica un sacedote do Opus Dei, non sei ben quen será, pero abríguense porque fai un frío que racha e chove moitísimo… pero con alegría! A hora é as 20.15 imaxno que para que lle dea tempo a chegar atodo o mundo. Onte fun dar catequese a unha parroquia e un dos que estou preparando para a confirmación (é pequeno pero listo): Yago, díxome que vai ir de monaguillo á Novena. Así que alí estarei para animar ao meu pequeno alumno. Xa non queda nada para o Nadal e as vacacións, pero antes imos facer unha viaxe co colexio maior a Portugal.

HOY es el aniversario del Opus Dei como Prelatura 28/11/2009

Una prelatura personal es una parte de la Iglesia Católica, en el sentido de que está compuesta por determinados fieles y se halla estructurada de modo jerárquico, con un prelado que es su cabeza y principio de unidad y con sacerdotes y diáconos que colaboran con él.

El profesor Carlos José Errázuriz Mackenna, autor de las respuestas.Lo específico de las prelaturas personales consiste en que promueven la vida cristiana y la tarea evangelizadora de la Iglesia de un modo complementario al de las diócesis, a las cuales siguen perteneciendo los fieles que forman parte de una prelatura personal.

La complementariedad de las prelaturas personales puede responder a variados motivos, siempre en relación con el bien espiritual de los fieles. Puede suceder, por ejemplo, que, con el deseo de favorecer una mayor participación de los emigrantes en la vida eclesial, se organice una prelatura con un clero preparado para atender sus necesidades específicas; o bien, como en el caso de la prelatura del Opus Dei, puede ocurrir que una realidad eclesial que nace de un carisma (es decir, de un don de Dios para la Iglesia) reúna en sí misma las características propias de una prelatura personal.

Opus Dei galego en Galicia ou en Galiza 27/11/2009

A miña noraboa e os parabéns máis expresivos para ese Opus Dei galego, que fai un esforzo en publicar novas na nosa lingua. Hoxe estiven nunha conferencia sobre dúas das miñas pasións: o ensino e a lingua (a terceira é a comunicación). Temos sorte aquí en Santiago porque a verdade é que actividade cultural da USC é imparable, ademais de seren un dos campus elixidos paar o proxecto de Excelencia 2015 das universidades. Ben, a conferencia tratou bastantes dos líos que temos agora na nosa terra, nos que moitos temos o corazón dividido. Gusto moito de ver ese plurilingüismo na web oficial do Opus Dei, que fala da universaliadde que se predica. Hai quen non o entende pero Camiño (Camino) apareceu en 1968 en plena revolución social e un monolingüismo imperante e ¡atención!, foi presentado por Otero Pedrayo, calquera día destes escaneo o xornal dunha hemeroteca e fago unha achega no blog.
“Boas noites e ata mañá”, como diría Pemán na galega.

¿Cómo lucha el Opus Dei contra la violencia de género? 27/11/2009

Pues sí, aunque parezca extraño quiero hablar de algo que he estado pensando estos días a raíz del día contra la violencia de género. Ayer estuve en una conferencia de un curso que organiza un club del Opus Dei de Vigo y en la sesión, que trataba sobre comunicación digital, le pregunté al público cómo se definían “soy…” y la mayoría contestaban su nombre y de pronto una chica dijo “soy… persona” “soy mujer” Puede parecer muy simple pero ver a este grupo de universitarias a las 20,30 de la tarde asistiendo a una sesión sobre antropología me llevó muy lejos.
Pienso que en el Opus Dei, como en muchos lugares donde se fomenta el pensamiento crítico, la toma de decisiones, la seguridad, la mejora de la estima personal, etc con la formación que hay para las mujeres se está construyendo en positivo para una sociedad sin discriminaciones. Mujeres fuertes, mujeres decididas, que no dependemos del primero que nos sopla la oreja. Bueno quizá sea una conclusión curiosa, pero contra la violencia, formación.